Kalanlar

Evet, anları severdi Tezer.
Onları yazdı.Acıyla, yalnızlıkla, 
ama aynı zamanda coşkuyla, aşkla dolu anılarını.
Anılarının anılarını.
Başkaldırma anlarının.

Ben bir kezinde aklımı yitirdim, ama kendimi yeniden kendi elime geçirdiğimde daha da zor yenilebilir durumdayım.

Her sabah yepyeni bir dünyaya kalkıyorum. Her akşam dünyanın bütün yorgunluk acı ve çelişkileriyle dayanamaz duruma geliyorum.

Yalnız yaşı olmayan ve dünyalarını kendi içlerinde taşıyan insanlara dayanabildiğimi görüyorum.

Eyleme geçmek gerek; cesaret etmeli...Robert Walser

Meyhanelerde umutsuz bir bekleyiş vardır - kendi kendini bekleyiş.

İnsanın kendi dünyası dışında yaşayacağı bir dünya yoktur.

İnsanın başkalarına söyledikleri kendi duymak istedikleridir.Yazdıkları, okumak istedikleridir.Sevmesi, sevilmeyi istediği biçimdedir.

...Kalkacak bir trene binerken, beni artık içinde bulunduğum ülke, gideceğim kent, ineceğim istasyon, bindiğim tren ve kompartımandaki insanlar pek ilgilendirmiyor.Trene binerken ben'in içinde bulunduğu duygu birikimleri ilgilendiriyor.

İçine daldığım en büyük mutluluklar her zaman acılarla, her yaşam da biraz olsun ölümle bezenmişti.

Tezer Özlü

Tezer Ozlu'den

Yollarda, okurken,
Pencereden caddelere bakarken,
Giyinirken, soyunurken,
Herhangi bir kahvenin içinde oturan insanlara gelişigüzel bakarken,
Hiç bir şey aramazken,
Herhangi bir kahvede oturan insanları görmezken,
Başka olgular düşünürken,
Yosun kokusunu yeniden duymaya çalışırken,
Bir kavşakta karşıdan karşıya geçerken,
Arabalar dünyasında yaşadığını son anda algılarken,
Büyük bir bulvarın tüm kahvelerinde oturanlardan hiç birini tanımazken,
Bir mağazadan gelişigüzel yiyecek seçerken,
Ya da bir satıcıdan herhangi bir malı isterken,
Aynı anda özlem ve yalnızlıkları düşünürken,
Gidenleri, gelenleri, bölünenleri, ölenleri,
Doğanları, büyüyenleri,
Yaşamak isteyenleri,
Yaşamak istemeyenleri özlerken,
Severken, sevilirken, sevişirken,
Hep yalnız değil miyiz?

Tezer Özlü